Historia - początki Instytutu

Budynek Instytutu w 1935 roku
Budynek Instytutu w 1935 roku
Budynek Instytutu w 1938 roku
Budynek Instytutu w 1938 roku
Budynek Instytutu dzisiaj
Budynek Instytutu dzisiaj

Korzenie Instytutu Tele- i Radiotechnicznego sięgają 1929 roku, kiedy to został powołany Instytut Radiotechniczny, którego zadaniem było prowadzenie prac w zakresie radioelektroniki. Posiadał działy lamp elektronowych, kontroli nadawań, materiałów piezoelektrycznych i magnetycznych oraz dział probierczy. Instytut Radiotechniczny w kwietniu 1934 roku połączono z Laboratorium Teletechnicznym Ministerstwa Poczt i Telegrafów tworząc Państwowy Instytut Telekomunikacyjny, który dostał lokalizację w budynkach Państwowej Wytwórni Łączności (Wytwórnię przeniesiono w inne miejsce) przy ulicy Ratuszowej 11 w Warszawie. W tych budynkach (po wielokrotnych rozbudowach i przebudowach) Instytut Tele- i Radiotechniczny ma swoją siedzibę do dziś. Dyrektorem nowo powstałego Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego został najwybitniejszy polski radioelektronik, prof. Janusz Groszkowski. Dla upamiętnienia długoletniej działalności prof. Janusza Groszkowskiego w Instytucie oraz wkładu twórczego dla rozwoju polskiej elektroniki, w 1988 roku przed wejściem głównym do Instytutu umieszczono popiersie Profesora.

W Instytucie funkcjonowały trzy wydziały: Radiotechniki, Teletechniki i Techniki Pocztowej. Prowadzono tam badania w zakresie radioelektroniki, kontynuując i rozwijając prace prowadzone wcześniej w Instytucie Radiotechnicznym. Prace te odegrały pionierską rolę w rozwoju polskiej radioelektroniki. W kolejnych latach Instytut rozrastał się organizacyjnie i rozszerzał tematykę prowadzonych prac. W 1935 roku zorganizowano dział telewizji, który był pierwszą krajową placówką w tej dziedzinie. Na podstawie prac tego działu, w 1937 roku uruchomiono w gmachu "Prudentialu" pierwszą w Polsce stację telewizyjną. Przed wybuchem II wojny światowej Instytut zatrudniał 350 osób na stanowiskach naukowych i technicznych.

W latach okupacji niemieckiej, na terenie Instytutu działał zakład "Werkstatt für Fernmeldetechnik".

Po wojnie, w kwietniu 1945 Instytut wznowił działalność pod kierownictwem prof. Janusza Groszkowskiego. Dynamiczny rozwój Instytutu spowodował powstanie w 1950 roku oddziału w Gdańsku, specjalizującego się w problematyce radionawigacyjnej a w 1950 roku powstał oddział we Wrocławiu zajmujący sie problemami miernictwa i technologii materiałów mikrofalowych. W 1951 roku Instytut podzielono na Przemysłowy Instytut Telekomunikacji oraz Instytut Łączności.

W ramach kolejnej reorganizacji ośrodków naukowo-badawczych, w maju 1956 roku powstał z połączenia części PIT i Centralnego Biura Konstrukcyjnego Telekomunikacji Instytut Tele- i Radiotechniczny. Inicjatorem powstania Instytutu oraz jego pierwszym dyrektorem został mgr inż. Kazimierz Cieliszak.