Korzenie Instytutu

Widok Instytutu od ulicy Ratuszowej, 1938 rok
Widok Instytutu od ulicy Ratuszowej, 1938 rok

Historycznie rozwój tematyki tele-radiotechnicznej w Polsce zaczyna się w roku 1928, w tym czasie powstał Komitet Organizacyjny Budowy Instytutu Radiotechnicznego. Wtedy też Sejm podjął decyzję, że od 1929 roku Instytut Radiotechniczny otrzyma stałą dotację na działalności w kwocie 100 tys. zł rocznie. Uroczyste otwarcie Instytutu Radiotechnicznego nastąpiło 1 marca 1929 r, a dyrektorem jego został prof. dr inż. Janusz Groszkowski. Organizacyjnie w skład Instytutu wchodziły cztery działy: naukowy, probierczy, kontroli nadawań i ogólny. Określone w statucie zadania Instytutu obejmowały: prowadzenie prac naukowo-badawczych z dziedziny radiotechniki i pokrewnych; wykonywanie prac opiniodawczych, pomiarowych i kontrolnych; popieranie publikacji naukowych, wydawnictw, podręczników, wydawanie publikacji własnych; prowadzenie prac specjalnych z dziedziny radiotechniki; popieranie szkolnictwa radiotechnicznego; opisywanie odczytów, wystaw; zakładanie bibliotek, czytelni i pracowni naukowych. Pierwsza siedzibą Instytutu Radiotechnicznego były pomieszczenia w budynku Państwowej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki imienia Wawelberga i Rotwanda na ulicy Mokotowskiej 6, a w roku 1930 Instytut przeniósł swą siedzibę do willi przy ulicy Zimorowicza 5 o powierzchni ponad 200 m2. Personel Instytutu liczył wówczas 20 osób, w tym 14 pracowników naukowo-technicznych. Tradycje ITR nawiązują do doświadczeń jego prekursorów, którzy od przeszło 70 lat na terenie ul. Ratuszowej 11 pracowali nad rozwojem polskiej telekomunikacji. W latach 1931-1934 następuje dalszy szybki rozwój Instytutu Radiotechnicznego pod kierownictwem prof. J. Groszkowskiego, czego wynikiem jest utworzenie kierunków: lamp elektronowych, materiałów magnetycznych i materiałów piezoelektrycznych. Dział Kontroli Nadawań współpracował z Centrum Kontroli Nadawań Unii Radiofonicznej w Brukseli i prowadził kontrolę i regulację częstotliwości krajowych radiostacji nadawczych z dokładnością rzędu 1·10-7 oraz brał udział w okresowych międzynarodowych pomiarach emisji częstotliwości wzorcowych wspólnie z Belgią, Francją, Włochami i Związkiem Radzieckim. W wyniku połączenia Instytutu Radiotechnicznego z Laboratorium Teletechnicznym Ministerstwa Poczt i Telegrafów w kwietniu 1934 r. został utworzony Państwowy Instytut Telekomunikacyjny zlokalizowany przy ulicy Ratuszowej 11. Dyrektorem Instytutu został prof. J. Groszkowski. Liczba zatrudnionych pracowników przekraczała 100 osób, z czego ok. 25 pracowników z wyższym wykształceniem.